مَبْذُولٌ ، وَ فَضْلُ قَوْلِهِ مَكْفُوفٌ ، نَصِيبُهُ مِنَ الدُّنْيَا الْقُوتُ ، لَا يَشْبَعُ مِنَ الْعِلْمِ دَهْرَهُ ، الذُّلُّ أَحَبُّ إلَيْهِ مَعَ اللَهِ مِنَ الْعِزِّ مَعَ غَيْرِهِ ، وَ التَّوَاضُعُ أَحَبُّ إلَيْهِ مِنَ الشَّرَفِ . يَسْتَكْثِرُ قَلِيلَ الْمَعْرُوفِ مِنْ غَيْرِهِ ؛ وَ يَسْتَقِلُّ كَثِيرَ الْمَعْرُوفِ مِنْ نَفْسِهِ ، وَ يَرَى النَّاسَ كُلَّهُمْ خَيْرًا مِنْهُ ؛ وَ أَنَّهُ شَرُّهُمْ فِى نَفْسِهِ ؛ وَ هُوَ تَمَامُ الامْرِ . « اى هشام ! أمير المؤمنين عليه السّلام ميفرمود : هيچ موجودى در عوالم همچون عقل نتوانسته است خدا را پرستش كند ؛ و عقل كسى تمام و كمال نمييابد مگر آنكه در وى صفات مختلفى و بسيارى تحقّق پذيرد : هيچ كفرى و هيچ شرّى از او تراوش ننمايد ، و همه خلائق از وى در امان باشند ، و پيوسته رشد و خير از او به ظهور رسد به طورى كه مردم هميشه در انتظار و ترقّب پيدايش و بروز آنها از وى باشند ، آنچه از مالش زيادى است در راه خدا بذل كند ، و برگفتار بسيارش لجام زند و دهانش را از سخن بى جا ببندد ، فقط به قدر قوت ( غذائى كه قوّت بدنش را تأمين نمايد ) اكتفا كند ، و از بيشتر از آن - از رنگارنگهاى دنيا - اجتناب ورزد . در تمام دوران عمر و زندگيش از علم سير نشود ، و در فرا گرفتن علوم نافعه لحظه‌اى دريغ نكند ، ذلّت و پستى و بى اعتبارى را چنانچه با خدا باشد محبوبتر و پسنديده‌تر از عزّت و شرف و مقام و منزلتى بداند كه با غير خدا باشد ، و تواضع در نزد او بهتر باشد از شرف . چنانچه كسى به وى خدمت مختصرى كند و كار پسنديده و خوبى انجام دهد گرچه بسيار كوچك و كم اهمّيّت باشد آن را عظيم و بزرگ و بسيار ميشمرد ؛ و اگر او به كسى خيرى برساند گرچه بسيار بزرگ باشد آن را كوچك و كم ارج به حساب ميآورد ، جميع مردم را از خودش بهتر ميبيند ، و در پيش خود خودش را بدترين آنها ميداند ؛ و اينست تمام امر . »